150 BPM zestiende noten: hoe snel is snel genoeg?

Ik geef mijn studenten één simpele regel mee:

Krijg je zestiende noten strak op 150 BPM.

Alles daarboven is je eigen verantwoordelijkheid – voor blessures én voor je ego.

Niet omdat ik “shred haat” of vind dat snel spelen nutteloos is.
Maar omdat fysica en het menselijk gehoor na een bepaald punt gewoon niet meer met je meewerken.

Je maakt dan geen duidelijkere muziek meer.
Je creëert alleen een luidere waas.

Reken het uit: hoe snel is je shred echt?

Laten we de flex in cijfers vertalen.

Zestiende noten op 150 BPM = 10 noten per seconde → 10 Hz
Zestiende noten op 180 BPM = 12 noten per seconde → 12 Hz
Zestiende noten op 240 BPM = 16 noten per seconde → 16 Hz

Op papier ziet dat er indrukwekkend uit.
Op een metronoom voelt het indrukwekkend.

Maar je oor is geen metronoom.
Je oor is een patroondetector met grenzen.

Wat het oor echt hoort bij hoge snelheid

Rond 10–12 noten per seconde hebben de meeste mensen al moeite om echte details te horen:

Je hoort niet elke aanslag meer volledig apart.
Je hoort geen microdynamiek of subtiele timingkeuzes.
Je hoort vooral texture en energie, geen betekenis.

Op het moment dat je aan 16 noten per seconde zit – 240 BPM in zestienden – hoort je oor geen “genie” meer.

Het hoort een zoemtoon.

Het klinkt niet langer als muzikale frasen, maar als:

een licht ontspoorde elektrische ruis
een boze mug met een distortionpedaal
een vage muur van ego-geluid

Je kunt jezelf wijsmaken dat er diepere betekenis in die muur verstopt zit.
Maar de gemiddelde luisteraar? Die hoort gewoon “snel en luid” – en haakt af.

Het probleem is geen smaak. Het is fysica.

Hier komt het stuk waar bedroom heroes een hekel aan hebben:

De reden dat veel mensen shred niet leuk vinden, is niet alleen “ze snappen het niet” of “ze begrijpen geen echte muziek”.

Heel vaak ben jij degene die niet begrijpt:

hoe het oor super snelle noten bundelt tot één klanktextuur
hoe dynamiek en articulatie verdwijnen bij extreme snelheid
hoe timingverschillen kleiner dan een paar milliseconden nauwelijks nog waarneembaar zijn

Met andere woorden: je vecht tegen wiskunde en fysica.

Je blijft de tempo’s omhoog duwen, denkend dat meer BPM = meer emotie, meer impact, meer “gevorderd”.
Maar hoe hoger je gaat, hoe minder informatie de luisteraar nog kan ontcijferen.

Waar snelheid wél logisch is

Dat alles betekent niet dat snelheid nutteloos is.

Snelheid is krachtig wanneer die in dienst staat van:

Contrast – een korte explosie van shred na een trage, lyrische lijn
Climax – spanning opbouwen en lossen in een gecontroleerde run
Karakter – een specifieke agressieve textuur die perfect bij het nummer past

Rond 120–150 BPM in zestiende noten zit je al in een zone waarin:

Het publiek zowel snelheid als frasering hoort
Je nog steeds dynamiek kunt vormen en accenten kunt leggen
Je timingkeuzes hoorbaar blijven

Daarboven levert elke 10 BPM extra vooral voor jou een grotere ego-kick op…
en voor de luisteraar een iets grotere hoofdpijn.

Waarom ik tegen studenten zeg: 150 BPM is de grens

Waarom trek ik dan een lijn bij 150 BPM zestiende noten?

Omdat je, als je dat beheerst:

al een uitstekende coördinatie hebt
je picking- en frethand strak samenwerken
je muting onder controle is
je time feel waarschijnlijk goed genoeg is voor bijna elke echte gig

Vanaf daar keldert je return on investment:

Dubbel zoveel oefentijd voor misschien 5–10 BPM extra
Dubbel zoveel spanning in pols, onderarm en schouder
Dubbel zoveel risico op blessures – voor een winst die de meeste luisteraars niet eens merken

Wil je toch achter 180, 200, 220 BPM aan? Prima.
Maar op dat punt gaat het niet meer over muziek.
Het gaat over persoonlijke records.

Blessures en de illusie van vooruitgang

Extreme snelheid komt ook met een prijs die je toekomstige zelf betaalt:

Chronische spanning in pols en onderarm
Peesirritaties door slordig opwarmen en eindeloze speed-drills
Compensatie met slechte houding en vastgeklemd gespannen spieren

De wrange grap: veel spelers raken geblesseerd net wanneer ze voelen dat ze “eindelijk snel worden”.

Ze verwarren:

Snelheidswinst met muzikale groei
Stijgende BPM met stijgende waarde

Dus ze duwen harder, negeren pijn, en dragen hun blessures als ereteken:

“Ik heb mijn lichaam opgeofferd voor mijn kunst.”

Nee.
Je hebt je lichaam opgeofferd voor een getal op een metronoom.

Waar je beter wél aan werkt

Als je ergens tussen 120 en 150 BPM betrouwbare zestiende noten kunt spelen, heb je al genoeg ruwe snelheid om professioneel te klinken.

Vanaf daar besteed je je tijd veel beter aan:

Toon – elke noot vol, intentioneel en vocaal laten klinken
Frasering – lijnen vormen als zinnen, met komma’s en punten
Time feel – bewust leren achter of voor de tel te hangen
Dynamiek – je lijnen laten ademen in plaats van op één volume te praten
Nootkeuze – noten kiezen die een verhaal vertellen, niet alleen ruimte vullen

Wil je een mindset-reset rond dit onderwerp, lees dan mijn artikel over fast-food guitar vs échte music. Dat daagt je uit om anders naar snelheid, ego en echte muzikaliteit te kijken.

De harde waarheid over shred

Laten we het bruut simpel maken.

Met 150 BPM zestiende noten ben je objectief al snel.
Daarboven dient elke extra BPM vooral je ego, niet het nummer.
Menselijk gehoor en fysica leggen een harde limiet op hoeveel detail iemand nog kan waarnemen bij 12–16 noten per seconde.

Het publiek is niet dom.
Ze zijn niet “te dom om shred te begrijpen”.

Ze reageren gewoon eerlijk op wat hun oren hen vertellen:

“Dit is een waas. Ik voel niets meer.”

Dus hier is de vraag die je moet beantwoorden:

Blijf je nog jaren vechten tegen wiskunde en fysica voor die volgende 5 BPM…
of ga je eindelijk de snelheid die je al hebt gebruiken
om iets te spelen dat het horen waard is?

Transcript

I teach my students one simple rule:
get your sixteenth notes to 150 BPM.
Above that, it’s your own responsibility –
for injuries, and for your ego.

Why?

Do the math.
150 BPM in sixteenths is 10 notes per second – that’s 10 Hz.
At 180 BPM it’s 12 Hz.
Most people can barely perceive any real detail at that speed.

At 240 BPM in sixteenths, you’re at 16 notes per second.
Sixteen Hertz.
Your ear doesn’t hear “genius” anymore.
It sound like a pissed-off mosquito –
a blurry wall of ego noise.

Here’s the part bedroom heroes hate:
The reason why people don’t ike shred isn’t just a matter of taste or because “they don’t udnerstand music”. it’s just you who doesn’t understand math and the law of phsycics.

Breng je gitaarspel naar een hoger niveau!

Als je houdt van duidelijke, praktische gitaar- en muziekcoaching in plaats van willekeurige YouTube-tips, heb je structuur nodig. Mijn gitaarboeken en coachingprogramma’s geven je die structuur, zodat je eindelijk echte vooruitgang boekt en je spel naar een hoger niveau tilt.