Muzikanten zijn de slechtste beoordelaars van muziek en songs!

Vraag nooit aan een muzikant of je song goed is.
Ze weten het letterlijk niet.
Ze hebben totaal geen idee… ook al beweren ze meestal het tegendeel.

Muzikanten zijn niet in staat om muziek te beoordelen zoals normale mensen dat doen.

Wij luisteren niet als mensen.
We luisteren als chirurgen.

Chirurgen vs mensen

Normale mensen vóelen of een song goed is.

Ze kennen de toonladder niet.
Ze horen de mixbeslissingen niet.
Ze geven niets om het pickingpatroon.

Ze weten gewoon:

“Dit raakt me.”
“Dit doet niks met me.”

Muzikanten? Een compleet ander verhaal:

We volgen de harmonie.
We soleren in ons hoofd de drumsound eruit.
We tellen de subdivisies.
We reverse-engineeren de riff terwijl we luisteren.

We luisteren niet alleen.
We analyseren.

Dat is geweldig om te leren.
Maar het is verschrikkelijk om te beoordelen of een song werkt bij een echt publiek.

Het slechtste en het beste testpubliek

Daarom zijn de slechtste testpublieken vaak:

je collega-muzikanten
je producer-vrienden
je medestudenten van de muziekschool

Op de tweede plaats:
je moeder, je vrienden, je familie.

Die zijn bevooroordeeld:

Ze zien je graag.
Ze willen je niet kwetsen.
Of ze willen indruk maken met technische opmerkingen.

Je beste testpubliek?

Niet-muzikale vreemden… en kleuters.

Kinderen liegen niet.

Een driejarige kan niets schelen:

welk materiaal je gebruikt
welke modi je speelt
welke compressor je gekozen hebt
hoe je ego zich voelt

Ze doen maar één van twee dingen:

ze lichten op en beginnen te bewegen
of ze reageren niet

Geen nep geknik, geen “ja man, klinkt cool” terwijl ze zich eigenlijk vervelen.

Twee breinen: maker en kind

Elke goede muzikant heeft twee breinen nodig:

Het chirurgbrein – om de muziek te maken
- akkoorden kiezen
- partijen arrangeren
- sounds kiezen
- de performance strak krijgen
Het kinderbrein – om te luisteren als een kind
- stoppen met over-analyseren
- voelen: energie, emotie, drive
- merken: wil ik bewegen / meezingen / dit nog eens horen?

De meeste spelers blijven 24/7 in chirurgmodus hangen.
Ze schakelen nooit naar het kind.

Dus blijven ze songs “repareren” die emotioneel al werkten,
of poetsen ze eindeloos aan tracks die nooit een hartslag hadden.

Hoe objectiever luisteren?

Je wordt nooit volledig objectief.
Maar je kunt wel dichter in de buurt komen.

Probeer dit bij je volgende track:

Laat het een paar dagen liggen.
Geef je brein de tijd om de microdetails te vergeten, zodat je weer het geheel hoort.
Speel het op de achtergrond af terwijl je iets anders doet.
Merk op: trekt het je aandacht terug… of verdwijnt het als behang?
Kijk hoe niet-muzikanten reageren.
Niet wat ze zeggen, maar wat ze doen:
- Gaan ze bewegen?
- Neuriën ze later iets?
- Vragen ze: “Wat was dat voor nummer?”
Stel jezelf een brute vraag:
“Als ik dit op iemand anders’ playlist hoorde, zonder naam, zou ik het opslaan?”

Wil je nog een andere invalshoek op dit “muzikantenbrein vs mensenbrein”-probleem, lees dan mijn stuk over fast-food gitaar vs echte muziek. Zelfde verhaal: de dingen waar muzikanten op fixeren, zijn vaak niet de dingen waar luisteraars om geven.

Hoe eerlijk kun je echt zijn?

Dus: hoe objectief kun jij luisteren?

Ben je bereid toe te geven dat iets technisch indrukwekkend is maar emotioneel dood?
Kun je toegeven dat een simpele, “basic” song soms beter werkt dan je complexe meesterwerk?
Kun je accepteren dat de kleuter in de kamer een betere beoordelaar kan zijn dan je muziekvrienden?

Als je beide breinen ontwikkelt – de chirurg én het kind –
word je niet alleen een betere muzikant.

Je wordt een van de weinigen in de muziek
die echt doorheeft wanneer een song werkt.

Transcript

Never ask a musician if your song is good.
They literally don’t know.
Musicians are not capable of judging music.

We don’t listen like normal humans.
We listen like surgeons.
Normal people feel if a song is good.
Musicians analyse.

That’s why the best test audience
is not your fellow musicians,
not your mom,
not your friends,
not your family.
It’s non-musical strangers… and toddlers.

Kids don’t lie.
A 3-year-old doesn’t care about gear, modes or ego.
They either light up… or they don’t.

Every great musician needs two brains:
one to make the music,
one to listen like a kid.

How objectively can you listen to music?

Breng je gitaarspel naar een hoger niveau!

Als je houdt van duidelijke, praktische gitaar- en muziekcoaching in plaats van willekeurige YouTube-tips, heb je structuur nodig. Mijn gitaarboeken en coachingprogramma’s geven je die structuur, zodat je eindelijk echte vooruitgang boekt en je spel naar een hoger niveau tilt.