Is muziek slechter geworden of zijn we gewoon ouder?
Rick Beato maakte begin 2026 een video waarin hij de Grammy Song of the Year-nominaties van 1984 naast die van 2026 zette. En ja: op papier oogt 1984 voor veel mensen absurd sterk. De officiële 1984-lijst bevatte onder meer “Every Breath You Take”, “Beat It”, “Billie Jean”, “All Night Long (All Night)” en “Maniac”. De 2026-nominaties bevatten onder meer “Abracadabra”, “Anxiety”, “APT.”, “DtMF”, “luther”, “Manchild” en “WILDFLOWER”.
Maar de interessantste vraag is niet of de muziek objectief slechter is geworden.
De echte vraag is: hoor je minder kwaliteit, of hoor je vooral het verdwijnen van je eigen jeugd?
Nostalgie is geen objectieve kwaliteitsmeter
Veel mensen praten over muziek alsof ze een neutrale rechter zijn. Alsof ze gewoon “eerlijk vaststellen” dat oude muziek beter was en nieuwe muziek minder sterk is.
In werkelijkheid werkt dat zelden zo.
De meeste mensen worden niet verliefd op “de beste muziek ooit”. Ze worden verliefd op de muziek die binnenkwam op het moment dat ze jong, open, ontvankelijk en emotioneel gevormd werden. Dat maakt die muziek niet waardeloos of fake. Het maakt ze juist persoonlijk belangrijk. Maar persoonlijk belangrijk is nog niet hetzelfde als objectief beter.
Dat is precies waarom zulke vergelijkingen vaak scheef lopen. Je vergelijkt dan niet alleen songs. Je vergelijkt songs plus herinneringen, leeftijd, context en identiteit.
Waarom 1984 zo hard binnenkomt
Een lijst met “Every Breath You Take”, “Beat It” en “Billie Jean” voelt niet alleen sterk omdat die songs groot zijn geworden. Ze voelen ook groot omdat ze cultureel zijn vastgezet als klassiekers. Ze hebben decennia gekregen om mythe te worden. Bovendien draaiden ze in een tijd waarin de mainstream veel centraler was en veel meer mensen dezelfde songs kenden.
Dat is een enorm verschil met vandaag.
Veel mensen vergelijken een oude canon met een nieuwe momentopname. Dat is oneerlijk. De songs van 1984 hebben hun status al verdiend in het collectieve geheugen. De songs van 2026 zitten nog midden in de testfase van tijd, slijtage en overleving.
Met andere woorden: je vergelijkt niet alleen kwaliteit. Je vergelijkt ook overlevering.
Vroeger was er één mainstream, nu zijn er duizend
Een van de grootste redenen waarom nieuwe muziek “minder groot” voelt, is dat de context volledig veranderd is.
In de jaren tachtig was de mainstream veel gedeelder. Radio, televisie, hitparades en massamedia bepaalden veel sterker wat collectief binnenkwam. Daardoor ontstond sneller een gedeelde muzikale taal.
Vandaag is muziek versplinterd over playlists, niches, algoritmes, subgenres en micro-scenes. Dat betekent niet dat er minder goede muziek bestaat. Het betekent dat minder mensen nog exact hetzelfde horen op exact hetzelfde moment.
Dus wanneer iemand zegt: “Er worden geen echte klassiekers meer gemaakt,” bedoelt die vaak eigenlijk iets anders.
Vaak bedoelt die: “Ik zit niet meer in het centrum van wat nieuw voelt.”
Nieuwe muziek voelt vaak vlakker omdat jij niet meer hetzelfde luistert
Dat is een pijnlijk punt, maar wel een eerlijk punt.
Wanneer je jong bent, luister je anders. Je bent ontvankelijker. Je brein koppelt muziek sneller aan eerste keren: eerste verliefdheid, eerste vrijheid, eerste auto, eerste optredens, eerste pijn, eerste grote dromen. Daardoor krijgt muziek meer gewicht.
Later heb je al duizenden songs gehoord. Je referentiekader is groter, je verrassing daalt, je filters worden harder. Daardoor kan nieuwe muziek sneller “minder speciaal” aanvoelen, ook als dat niet puur aan de muziek zelf ligt.
Dat verklaart waarom veel mensen zeggen dat nieuwe muziek leeg voelt. Soms ligt dat aan productiekeuzes of aan simpelere structuren. Maar soms ligt het ook gewoon aan luistermoeheid en leeftijd.
Simpeler is niet automatisch slechter
Ja, veel moderne pop werkt vaak compacter, directer en herhalender dan oudere songwritingtradities. Dat is niet volledig ingebeeld. De hedendaagse hitmachine beloont snelheid van herkenning, directe hooks en snelle impact. Maar simpeler betekent nog altijd niet automatisch slechter.
Een song kan harmonisch eenvoudig zijn en toch sterk werken.
Een song kan productioneel sober zijn en toch emotioneel hard binnenkomen.
Een song kan minder akkoordwissels hebben en toch beter geschreven zijn voor zijn doel.
Dat vergeten veel muzikanten omdat ze complexiteit verwarren met waarde. Maar luisteraars reageren niet alleen op hoeveel erin zit. Ze reageren vooral op wat werkt.
Veel mensen missen niet alleen kwaliteit. Ze missen hun eigen context.
Dat is misschien de hardste zin van deze hele pagina.
Soms missen mensen niet de muziek van vroeger.
Soms missen ze vooral zichzelf van vroeger.
De leeftijd waarop muziek nog nieuw voelde.
De periode waarin er meer ontdekking zat in luisteren.
De tijd waarin een song niet alleen een track was, maar een marker van een levensfase.
Daardoor klinkt de klacht “muziek is slechter geworden” vaak als een muziekoordeel, terwijl het deels ook een tijdsoordeel is.
Je mist dan niet alleen betere songs. Je mist ook een versie van jezelf.
Dat betekent niet dat alle kritiek onzin is
Om duidelijk te zijn: dit is geen blind pleidooi voor alles wat nieuw is.
Er is wél legitieme kritiek mogelijk op moderne muziek. Denk aan:
- overproductie
- formulewerk
- overmatige afhankelijkheid van trends
- risicomijdend labelgedrag
- algoritmische voorspelbaarheid
- minder harmonische of melodische ambitie in bepaalde mainstream formats
Dat zijn echte punten.
Maar zelfs als die kritiek klopt, volgt daar nog niet automatisch uit dat muziek als geheel slechter is geworden. Het kan ook betekenen dat de zichtbare mainstream anders werkt, terwijl sterke muziek intussen verspreid zit buiten jouw directe zichtlijn.
Dat is vandaag waarschijnlijk vaker het geval dan vroeger.
Misschien zit de muziek die je zoekt gewoon niet meer in jouw standaardfeed
Dat is een belangrijk praktisch punt.
Veel mensen concluderen dat nieuwe muziek tegenvalt, terwijl ze in werkelijkheid vooral blijven hangen in een beperkte, algoritmisch gevoede stroom. Dan krijg je meer van wat al veilig en herkenbaar is, maar minder van wat echt verrast.
Daarom werkt het vaak beter om bewust buiten je gewone pad te zoeken:
- kleinere live acts
- onafhankelijke releases
- nicheplaylists
- andere genres
- buitenlandse scenes
- artiesten buiten je leeftijdsbubbel
Dat geldt trouwens ook voor muzikale groei in het algemeen. Wie alleen blijft consumeren wat vertrouwd voelt, groeit trager. Dat idee sluit mooi aan bij obsessie of vooruitgang.
En wie zelf muziek maakt, moet ook begrijpen dat luisteraars vandaag anders luisteren dan vroeger. Dat raakt direct aan bredere vragen rond relevantie, context en wat mensen nog écht raakt. In dat opzicht sluit dit onderwerp ook aan bij 20 jaar gitaar oefenen: de brutale waarheid.
Dus: is muziek slechter geworden?
Niet per se.
De betere vraag is:
- is de mainstream veranderd?
- zijn luistergewoontes veranderd?
- is de aandacht versnipperd?
- ben jij kritischer geworden?
- ben jij minder ontvankelijk geworden?
- vergelijk je nieuwe songs met oude songs, of met oude herinneringen?
Zodra je die vragen eerlijk stelt, wordt het debat veel interessanter.
Want dan ga je weg van het luie “vroeger was alles beter” en kom je bij iets dat dichter bij de waarheid zit: muziek is anders, de markt is anders, het luistergedrag is anders en jij bent ook anders.
Conclusie
Muziek is niet automatisch slechter geworden omdat jij minder connectie voelt met de huidige Grammy-nominaties of met de hedendaagse mainstream.
Een deel van die afstand komt uit verandering in de industrie. Een deel komt uit versplintering van cultuur. En een deel komt gewoon uit ouder worden.
Dat is geen zwakte. Dat is realiteit.
De vraag is dus niet alleen of nieuwe muziek minder goed is.
De vraag is of jij nog echt op zoek bent naar iets nieuws, of vooral naar bevestiging van wat je vroeger al voelde.
Dat verschil bepaalt bijna alles.
Veelgestelde vragen over de vraag of muziek slechter geworden is
Is moderne pop echt simpeler dan vroeger?
Vaak wel, zeker in structuur, herhaling en directe hook-opbouw. Maar simpeler betekent niet automatisch slechter. Een eenvoudige song kan nog altijd heel sterk geschreven en geproduceerd zijn.
Waarom voelt nieuwe muziek vaak leeg?
Omdat je brein veel meer referenties heeft dan vroeger en minder snel verrast wordt. Daarnaast luister je als volwassene vaak kritischer en minder open dan in je jeugd.
Is nostalgie de echte reden waarom oude muziek beter lijkt?
Heel vaak speelt nostalgie een grote rol. Niet omdat oude muziek slecht is, maar omdat herinnering, emotie en levensfase mee bepalen hoe diep muziek binnenkomt.
Betekent dit dat oude muziek niet beter was?
Nee. Sommige oudere songs zijn terecht klassiekers. Maar veel mensen vergelijken niet alleen songs, ze vergelijken ook cultureel gewicht, tijdsafstand en hun eigen verleden.
Waarom voelt de hedendaagse mainstream minder groot aan?
Omdat muziek vandaag veel meer verspreid zit over niches, algoritmes en micro-scenes. Er is minder één gedeelde mainstream dan vroeger, waardoor nieuwe muziek kleiner of minder collectief kan aanvoelen.
Hoe ontdek ik weer muziek die ik echt voel?
Zoek bewust buiten je algoritme. Duik in kleinere scenes, live-opnames, onafhankelijke artiesten en genres waar je normaal niet snel terechtkomt.
Wat kan ik als muzikant uit dit debat leren?
Dat relevantie niet alleen draait om techniek of nostalgische referenties. Begrijpen hoe mensen vandaag luisteren, helpt je om sterkere keuzes te maken in songwriting, sound en positionering.
Transcript
Ik zag een interessante video van Rick Beato waarin hij de Grammy Song of the Year-nominaties van 1984 vergeleek met die van 2026.
En eerlijk: 1984 ziet er op papier absurd sterk uit.
Maar hier is de echte vraag:
is muziek slechter geworden, of zijn we gewoon ouder?
In 1984 stonden daar songs als “Every Breath You Take”, “Beat It”, “Billie Jean”, “All Night Long” en “Maniac”. In 2026 ging het onder meer over “Abracadabra”, “Anxiety”, “APT.”, “DtMF”, “luther”, “Manchild” en “WILDFLOWER”.
Als je vandaag geen connectie voelt met die nieuwe lijst, is dat niet vreemd.
We worden niet verliefd op “de beste muziek ooit”.
We worden verliefd op de muziek die ons raakte toen we jong waren.
Vroeger was er één mainstream.
Vandaag zijn er duizend lanes.
Dus is muziek slechter geworden?
Of gewoon anders?
Breng je gitaarspel naar een hoger niveau!
Wouter Baustein
Music Producer, Music & Mindset Coach
Als je houdt van duidelijke, praktische gitaar- en muziekcoaching in plaats van willekeurige YouTube-tips, heb je structuur nodig. Mijn gitaarboeken en coachingprogramma’s geven je die structuur, zodat je eindelijk echte vooruitgang boekt en je spel naar een hoger niveau tilt.